Iran's "Epic of Kings" composed by Ferdowsi (b.03-Jan-940, d. c1021) has 62 Stories
|
|
دستنویس ها:
آ آکسفورد
س استانبول
ب برلین
پ پاریس
ف فلورانس
ق قاهره
ل لندن 1276
ل2 لندن 1486
لن لنینگراد
لی لیدن
و واتیکان
|
 |
|||||||||||||
| You are here: | See also:Chekaameh Sanaz | |||||||||||||||
 |
|||||||||||||||
|
|||||||||||||||
|
رفتن گودرز و توس پيش کاوس از بهر پادشاهى - - - - - - - - - 1 فرستاده از نزد کاوس شاه ـ بیامد بر ِ پهلوان ِ سپاه - - - - - - - - - 2 بدو گفت شاه: اى جهاندیده پير ـ منه زهر برّنده بر جام شير - - - - - - - - - 3 بنه تيغ و بگشاى از آهن میان ـ نبايد کزين سود دارد زيان - - - - - - - - gaah 4 بشد توس و گودرز نزديک شاه ـ زبان بر گشادند با پيشگاه - - - - - - - - - 5 چُنين گفت توس سپهبد به شاه ـ که گر شاه سير آمد از تاج و گاه - mehaan - - - - - - - 6 به فرزند بايد که ماند جهان ـ بزرگى و ديهيم و تخت مِهان - mehaan - - - - - - - 7 فریبرز با فر و چهر کیان ـ میان بسته دارد چو شیر ژیان - - - - - - - - gaah 8 چو فرزند باشد، نبيره کلاه ـ چرا بر نهد، برنشيند به گاه؟ - - - - - - - - - 9 بدو گفت گودرز کاى کم خرد ـ ترا بخـْرد از مردمان نشمرد - - - - raad - - - - 10 به گيتى کسى چون سياوش نبود ـ چنو راد و آزاد و خامش نبود - - - - - - - - - 11 کنون اين جهانجوى فرزند اوست ـ به فر و به پای و به چهر و به پوست - - - - - - - - - 12 گر از تور دارد ز مادر نژاد ـ هم از تخم شاهى نپيچد ز داد - - - - - - - - - 13 به توران و ايران چُنو نيز کيست؟ ـ چُنين خام گفتارت از بهر چيست؟ - - - - baalaa - borz - - 14 دو چشمت نبيند همى چهر اوی ـ چنان برزْبالا و آن مهر اوی - - - - - - - - - 15 ز جيحون گذر کرد و کشتى نجُست ـ به فرّ کيانى و راى درست - - - - - - - - - 16 چو شاه آفريدون کز اروندرود ـ گذشت و به کشتى نيامد فرود - - - - - - - - - 17 ز مردى و از فرّه ايزدى ـ ازو دور شد دست و چشم بدى - - - - teez - - - - 18 تو نوذر نژادى، نه بيگانه یی ـ پدر تند بود و تو ديوانه یی - - yaal - bar - - - seleeh 19 سلیح من ار با من ستى کنون ـ بر و یال گشتیت غرقه به خون - - - - - - - - - 20 بکاوس گفت: اى جهاندار شاه ـ تو دل را مگردان ز آيين و راه - - - - - - gaah - pormaayeh 21 دو فرزند پرمایه را پيش خوان ـ سَزاوار گاه اند و هر دو جوان - - - - borz - - - - 22 ببين تا ز هر دو سَزاوار کيست ـ که با برز و با فرّه ايزديست - - - - - - - - - 23 بدو تاج بسپار و دل شاد دار ـ چو فرزند بينى همى شهريار - - - - - - - - - 24 بدو گفت کاوس کین راى نيست ـ که فرزند هر دو به دل بر يکيست - keen - - - - - - - 25 يکى را چو من کرده باشم گزين ـ دل ديگر از من شود پر ز کین - - - - - - - - - 26 کنون چاره سازم که هر دو ز من ـ نگيرند کین اندرين انجمن - - - - - - - - - 27 دو فرزند ما را کنون بر دو خیل ـ ببايد شدن تا در اردبیل - - - - parkhaash - - - - 28 بمرزى که آنجا دژ بهمن ست ـ همه ساله پرخاش ِ آهَرمَنست - - - - - - - - - 29 به رنجست از آهَرمَن آتش پرست ـ نیارد بران مرز موبد نشست - - - - - - - - - 30 ازيشان يکى کان بگيرد به تیغ ـ ندارم ازو تخت ِ شاهى دريغ - - - - - - - - - 31 چو بشنيد گودرز و توس اين سخن ـ که افگند سالار بیدار بن - - - - - - daastaan - bareen 32 بدین هر دو گشتند همداستان ـ ندانست ازين به کسى داستان - - - - - - - - - 33 برین هم سخن دل بياراستند ـ ز پيش جهاندار برخاستند Fa13a37KhosroP.lbi CK |
|
Khosro| {English Abstract goes here} | رفتن گودرز و توس پيش كاووس از بهر پادشاهى
چون كاووس، آن گفتار راست توس را بشنيد، كسى را فرستاد و آن هر دو تن را بخواست. فرستاده از پيش كاووس شاه به نزد پهلوان سپاه آمد و به نرمى بدو گفت: اى شير كارآزموده، زهر برّنده را در جام شير مگذار. تيغ بر زمين بگذار و بند از ميان برگشاى زيرا كه نبايد زيانى بدينسو آيد. پس هر دو شما پهلوانان بدون هيچكس ديگرى به نزد من آييد. بدين سان توس و گودرز به نزديك شاه رفتند و در پيش او زبان به سخن گشودند. توس گفت: اى شاه گرانمايه، همانا كه اگر روزى شاه از تاج و تخت سير گشت، گيتى و بزرگى و تخت و تاج و گنج بزرگان بايد كه براى فرزند شاه بماند. چون فرزند شاه بر جاى باشد، چرا بايد كه نبيره تاج بر سر نهد و بر تخت بنشيند؟ فريبرز با فرّ و برز كيانى، همچون شير ژيان كمر بسته است گودرز كه چنين شنيد، به توس گفت: اى كمخِرد ، خردمندان، ترا از مردمان نشمارند. در گيتى هيچكس چون سياوش، راد و آزاد و آرام نبود. اكنون اين خسرو نيز فرزند اوست و گويى به چهره و پوست، خود سياوش است. اگر نژادش از سوى مادر به تور مىرسد، ليك از سوى ديگر نيز از نژاد شاهى است پس سر از داد نمىپيچد. در ايران و توران هيچ مردى چون او نباشد. پس اين گفتار خام از بهر چيست؟ چشمان تو هيچ كسى را به چهره و برز و بالا و مِهر او نديدهاند. با فرّ كيانى و انديشهاى درست از جيحون گذر كرد و هيچ كشتى نخواست. و در اين كار، همچون شاه آفريدون بود كه از اروند رود بگذشت و بهروزى را به گيتى آورْد كى خسرو با مردى و فرّه ايزدى خود، دست و دل و چشم بدى را ببندد. و ديگر اين كه همچون شير ژيان، كمر به خون پدر ببندد و اين رنج و تاب را از ايران بگرداند و همانا كه مرگ افراسياب بر دست او باشد. سروش فرّخ ، در خواب به من گفت كه فرّ كى خسرو آرامش را در ايران بنشاند و آنگاه كه او به شاهى رسد، گيتى از رنج و سختى برآسايد. تو بيگانه نيستى و از نژاد نوذرى. ديوانهاى، همچنانكه پدرت نيز بود. اكنون اگر جنگ افزارم با من بود، بر و يالت در خون فرو مىشد. با تيغ نبرد تو را زخم مىزدم و از اين گفتار بيهودهات رها مىشدم. تو در ميان كيان، دشمنى مىافكنى و خود را برتر مىكِشى . ليك بدان كه شاهنشاه، خود، آنچه خواهد مىكند و اين اوست كه پادشاهى را به هر كه خواهد مىدهد توس بدو گفت: اى پير خردمند، سخن مىگويى اما سخنانت دلپذير نيست. اگر نژاد تو به كشواد مىرسد، من توس نوذر، شاه شاهزاد هستم. اگر تيغ تو سندان شكاف است، سرنيزه من دل كوه قاف را نيز ببرّد . من و تو از چه رو بايد به پيكار با يكديگر سخن گوييم زيرا كه خود شاهنشاه مىداند كه چه كسى بايد شاه گردد گودرز بدو گفت: اين اندازه سخن مگوى، زيرا كه برايت آبروى چندانى نمىبينم. آنگاه گودرز به كاووس گفت: اى شاه كارآزموده، تو دلت را از آيين و راه مگردان و آن دو فرزند پر مايهات را به نزد خود فراخوان، زيرا كه آن هر دو جوان، سزاوار شاهىاند. آنگاه ببين كه از آن دو كدام با برز و فرّه ايزدى و سزاوار شاهى است. پس از آن تاج شاهى را بدو بسپار و دلت را شاد دار كه فرزندت را شهريار مىبينى پس كاووس به گودرز گفت: چاره، اين نباشد زيرا كه هر دو فرزند در دل من يكسانند. اگر يكى از آن دو را من برگزينم، دل ديگرى از من پر از كينه شود. پس اكنون چارهاى مىسازم تا هيچيك از آن دو كينهاى از من به دل نگيرند. اينك بايسته است كه اين دو فرزند ما با دو گروه تا به اردويل«1»بروند- كه دژ بهمن«2»- در آنجاست و همه ساله اهريمن بدانجا مىتازد و يزدان پرستان از آن اهريمن در رنجاند و هيچ موبدى در آن مرز ياراى ماندن ندارد. پس اگر يكى از آن دو آن دژ را با شمشيرش بگيرد، ما نيز گنج و شاهى را ازو دريغ نداريم. چون گودرز و توس اين سخنانى را كه كاووس شاه بيدار بگفت، بشنيدند، هر دو بدان كار همداستان گشتند و هيچكس سخنى نيكوتر نگفت و از پيش شاه سپهدار برخاستند Fa13a37KhosroDipP.lbi |
Shahnameh.com | Ferdowsi.org | Shahnameh.org | Contact
© 1995-2007 Shahnameh Ferdowsi Foundation